phone2310.202015     mailΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.mapΧάρτης

Η ικανοποίηση σύντομα καταρρέει…

 
«…Μια οικογένεια είναι ευτυχισμένη όταν προσφέρει στα μέλη της τους ασφαλείς, βιώσιμους κόσμους, που συνιστούν βασικές παραμέτρους της ψυχικής υγείας»
Γράφει η: Χρυσάνθη Κολύβα,
Κοινωνική-κλινική ψυχολόγος, στέλεχος του Κέντρου Πρόληψης «ΠΥΞΙΔΑ»
 
     Με την ανατολή της νέας σχολικής χρονιάς, και τη φρεσκάδα του σχεδιασμού νέων δράσεων στο πρόγραμμα της Σχολής Γονέων του Κέντρου Πρόληψης «ΠΥΞΙΔΑ», προσπαθούμε για άλλη μια φορά να αφουγκραστούμε τους χτύπους του κοινωνικού πλαισίου, μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά μας και διαμορφώνουν τις προσωπικότητές τους.
     Εδώ και πολλά χρόνια οι παιδαγωγικές θεωρίες εστιάζουν στην «ευτυχία» του παιδιού, ως ένα πρωταρχικό ζητούμενο. Το ιδανικό της «ευτυχίας» κόντρα στην αξίωση της επιτυχίας, ακαδημαϊκής ή άλλης, λειτούργησε ως χρόνιο κατευναστικό του γονεϊκού άγχους σχετικά με τις σχολικές επιδόσεις και τα επιτεύγματα του παιδιού. «Αρκεί νά ’ναι ευτυχισμένο…», ήταν μια προσφιλής φράση που συχνά ακουγόταν στα πολυσύχναστα «σαλόνια» συμβουλευτικής.
     Κι έτσι μοιάζει να ριχτήκαμε εναγωνίως στην αναζήτηση για την πλήρωση της ανάγκης του ανθρώπου για ευτυχία. Και στην πορεία αυτή συχνά εξαπατηθήκαμε.
     Περιήλθαμε σε σύγχυση. Μπερδέψαμε την ευτυχία με την ευχαρίστηση. Η άμεση ικανοποίηση της παραμικρής επιθυμίας προσφέρει υψηλά επίπεδα ντοπαμίνης στον οργανισμό, έντονη κατάσταση ευφορίας, η οποία με μαθηματική ακρίβεια εξαϋλώνεται τόσο γρήγορα όσο γρήγορα αποκτήθηκε.
    Γρήγορο «γέμισμα» γρήγορο «άδειασμα». Βασικός μηχανισμός της εξάρτησης. Λειτουργεί χαρακτηριστικά στην εξάρτηση από τη νικοτίνη και την κοκαΐνη. Όσον αφορά στα παιδιά, τους προσφέρουμε γρήγορα και ανώδυνα το καινούριο παιχνίδι, το καινούριο ρούχο ή την όποια παροχή ζητήσουν. Για λίγο χρόνο η ικανοποίηση κλιμακώνεται και σύντομα καταρρέει. Οπότε και εμφανίζεται το αίτημα για την καινούρια παροχή. Το παιδί έχει εξαρτηθεί από το μηχανισμό της ευχαρίστησης. Αλλά δεν είναι ευτυχισμένο.
Γιατί ευτυχισμένο δεν είναι το παιδί όταν «αποκτά», ευτυχισμένο είναι το παιδί που ζει με ασφάλεια και ηρεμία σε έναν αληθινό και βιώσιμο κόσμο, μέσα στον οποίο ονειρεύεται να «αποκτήσει»...
Υλιστική ευδαιμονία
     Στον αντίποδα μιας μακράς παράδοσης που περιέγραφε την ευτυχία σαν κάτι άυλο και «άπιαστο», έχουμε βρεθεί σήμερα να «προσκυνούμε» την αξία της καθαρά υλιστικής και συναλλακτικής ευδαιμονίας, η οποία αγκιστρώνεται στην απτή έννοια του «χρήσιμου».
     Κι έπειτα αναρωτιόμαστε γιατί τα παιδιά τείνουν να απορρίπτουν σχολικά και άλλα γνωστικά αντικείμενα, επειδή δεν μπορούν να αντιληφθούν τη χρησιμότητά τους…
     Μιλώντας για υλιστική ευδαιμονία, παραποιούμε εξ ορισμού το περιεχόμενο του αρχαιοελληνικού όρου, σύμφωνα με τον οποίο ως «ευδαίμων» περιγράφεται ο άνθρωπος που ζει «ευ», δηλαδή ζει καλώς, με τους δαίμονές του. Ευδαίμων είναι ο άνθρωπος που ισορροπεί επιτυχώς τις επιθυμίες, τους φόβους, τους πόθους και τα μένη του, κι όχι αυτός που ανυπόμονα ναρκώνει την κάθε ανησυχία του και χορταίνει όλες του τις επιθυμίες.
     Κι αν ευδαίμων είναι ο άνθρωπος που ισορροπεί τους δαίμονές του… πότε μια οικογένεια ευδαιμονεί; Πότε μια οικογένεια είναι ευτυχισμένη;
Μια οικογένεια είναι ευτυχισμένη όταν προσφέρει στα μέλη της τους ασφαλείς, βιώσιμους κόσμους, που συνιστούν βασικές παραμέτρους της ψυχικής υγείας. Όταν κατευνάζει τους φόβους, όταν επικυρώνει τους πόθους, χωρίς να τους θεοποιεί, όταν αποδέχεται τα μένη, χωρίς να τα πυροδοτεί, όταν αναγνωρίζει τις επιθυμίες, χωρίς να γεμίζει με αγωνία το δοχείο της εκπλήρωσής τους. Με λίγα λόγια όταν βοηθά και στηρίζει τα μέλη της ώστε να ζουν «ευ» με τους δαίμονές τους.